Ben Sende Kaldım / Ahmet Keskin

BEN SENDE KALDIM

Bir yolculuktu çıktığım,
Başımda esen deli rüzgârlar,
Saçlarım gönlüm gibi darmadağınık.
Koylarını dolaştık Akdeniz'in,
Berrak sularında yüzdük.
Yemyeşil çamlarının gölgesinde eyleştik.
Lahitlerinin oymalarında durduk da
Ne sevdalar yaşamıştır sahibi diye söyleştik.
Oymalarında ellerimiz değdi birbirine,
Oydu belki titreten içimizi,
Zeytin yapraklarından taçlar taktık başımıza,
Oyma bardaklarda şaraplar uzattı,
Onun şerefine içtik.
Bir yolculuktu çıktığımız,
Mevsimlerin içinden geçtik.
Hani o mermer sütunlar desem,
Taşların kapladığı o sokaklar,
Pelerinlerle hayal ettiğim seni.
Bir gladyatöre benzetmiştin beni.
Oysa sıradan biriydim ben,
Senin varlığınla beliren.
Biz hangi yüzyılın içinden geçtik diye sormuştun.
Bense defneler arasındaki şelaleyi işaret ederek;
Aşkın yüzyılı olmaz,
Sen varsan var aşk,
Sen varsan anlamlı yaşamak,
Sen varsan beni kucaklar hayat,
Sen varsan varım diye en uzun şarkıya düşmüştüm.
Bir yolculuktu bizim çıktığımız,
Kıtalar,
Denizler,
Çöllerden geçmiştik.
Ellerimdeydi ellerin,
Gözlerimdeydi gözlerin,
Omuz başındaydı yerin.
Sana hasret dudaklarım,
Delice çarpan sol yanım.
Binlerce yıllık heyecanım,
Gülüm,
Karanfilim,
Ferimdin.
Ben senindim.