BEN ÇOCUKLUĞUMU İSTİYORUM
Ben çocukluğumu istiyorum; yirmi beş numara ayakkabı giymem gerekirken, babamın kırk iki numaralı lastik ayakkabısını giyip, çamurda yürümek istiyorum.
Ben çocukluğumu istiyorum; okula giderken her gün elimde getirdiğim odun parçasını kırıp, sobanın başında arkadaşlarımla, ellerimi ısıtmak istiyorum.
Ben çocukluğumu istiyorum; çanta yerine poşete koyduğum kitaplarımla, akşam okul çıkışında aynı poşeti kızak gibi kullanıp, karda kaymak, arkası ıslanan pantalonum için beni maşayla döven anamı istiyorum.
Ben çocukluğumu istiyorum; selpak yerine
anamın diktiği entarinin koluna sümüğümü silmek istiyorum.
Ben çocukluğumu istiyorum; çikolata yerine, anamın yaptığı o elma pekmezini ekmeğin arasına sürüp, yemeyi istiyorum.
Ben çocukluğumu istiyorum; lüks arabalar yerine, öküzlerin çektiği, gıcırdayan kağnı arabasına binmek istiyorum.
Ben çocukluğumu istiyorum; üç kardeş aynı yatakta yatıp, sabahlara kadar birbirimizi gıdıkladıgımız, güldüğümüz o günleri istiyorum.
Ben çocukluğumu istiyorum; okul çıkışında, çantanı eve koy gel, koyunları güt diyen babamın sesini duymak istiyorum.
Ben çocukluğumu istiyorum; başımı anamın göğsüne yaslayıp, babamın saçlarımı okşamasını istiyorum.
Ben beton yığını evler, yürüyen merdivenler, lüks yatlar, kalabalık şehirler, çıkarları için birbirini seven insanlar değil de sadece çocukluğumu istiyorum.
Editör: Nevin Bahtışen
