BELKİ DE EVSİZDİ
Gece bekçisi gibiyim. Yılların alışkanlığı. İlla ki yatma vaktim gelecek…
Saat gecenin üçüydü. Hala ayaktaydım. Biraz televizyon seyrediyor, biraz da kitap okuyordum. Arada bir hava alayım diye şu çiçeklerin de olduğu balkona çıkıp, aslında kendimi zehirliyordum.
Telefonum elimdeydi. Sigaram kül tabağında tütüyordu. Umulmadık bir zamanda, umulmadık bir sesle irkilmiştim. Yakından gelen bir geğirme sesi gibiydi bu. Geğirme sesi değilse de ona benzer bir sesti işte.
Oturduğum yerden doğrulup, sesin geldiği yöne doğru baktım.
Belki bir sarhoş, belki de bir evsiz, şu karşıdaki bankta, üzerindeki giysilerin içine iyice gömülmüş, yatıyor gördüm.
Tam bir fırt daha alayım derken, üstünde unuttuğum sigaramı küllük tek başına içmiş, külü uzadıkça uzamıştı.
Oturduğum yerden sessizce kalktım, içeri girdim, balkon kapısını kapattım. "Uyusun garip." dedim içimden, uyusun.
Canım durmadı tabii…Pencerenin güneşliklerini araladım, bakıyorum…
Bir yerlerine vuruyor, uykulu. Sivri sinekler olmalı. Doğrulup oturdu. Bir müddet bekledi… Başucuna yakın, bankın altına koyduğu bira kutusunu, içinde belki bir yudumluk kalmıştır diye ağzına götürdü, dikti. “Scheize!" dedikten sonra, elindeki bira tenekesini arkasındaki çayırlığa fırlatıp attı.
Sonra, usulca ayağa kalktı. Sendeler gibi oldu. Olduğu yerde biraz dikildikten sonra, ağır aksak adımlarla ama yine de sağa sola yalpalayarak ilerideki ışıktan sonra gelen karanlığın içinde kayboldu...
“Haa iyi! Bari evsiz değil, sarhoşmuş" diye geçirdim içimden. Belki de evsizdi…
Editör: Ümmügülsüm Hasyıldırım
