BEKLEMEK YOK KIZIM!
Hikaye çok başka başladı.
Çok başka ilerledi.
Daha da değişti.
Sonu hiç olmadı. Sonrası yarım. Yarım kalacağını bile bile yarım! Yine olsa yine yarım...
Buna rağmen yine olsa desem yine yarım...
Öyle bir kabulleniş bütün bir ömür...
Kabullensen de yok.
O defter hep açık...
Kapanmaz! Kapatamazsın! Zorlama sakın!
Sadece ellerini yaralarsın...
Biri bin yapma sakın!
Ruhları ağırlaştırırsın...
Bilirim hayatında ilk kez görmemeyi, duymamayı diledin.
Olabilirdi belki, hazır değildin.
Hazırdın desem hiç istemezdin ki
İstemedin... İstemeden... İstememek...
Ne kadar isteksizlik varsa seninleydi.
Gel düzeltelim, başından başlayalım, diye yalvardın sen...
Sen bozuk saati geri sardın.
Zamansa hep ilerledi.
Su gibi aktı, gözyaşların da damla damla...
Saati bırakınca eline albüm aldın.
Ellerini acıttın! Sonra kalbine vurdun
Olan biten bütün darbeleri yüklendin ve sonra kurtulmak için çırpınıp durdun sen!
Fotoğrafın fotoğraftı oysa.
Orada değil başka bir yerde artık.
Bozuk saat ile aynı kutuda duruyor onlar.
Kutuları kaldır.
Orada dursun.
En tepede.
Zaten biliyorsun beklemediğin bir an aklına gelecek.
O zaman oraya döneceksin.
Beklemeyi de bırakacaksın.
Beklemek yok kızım!
