BABA
Gözlerimden inen damlalar
Yeryüzüne doğru uzadıkça uzadı
Gönül harmanında kayboldu umudum.
İnce ince sızladı yüreğim.
Gökyüzünde
Güneş yalnız, ay yalnız, ben yalnızım
Kor alevler arasında yanmışım.
Küllerim savruluyor, toplayamıyorum.
Ben henüz on dokuzundaydım
Yalnızlığın kırbacıyla tanıştığımda.
Ardımdaki dağ yıkılmış,
Ben kaybolmuştum
İş işten geçmişti uyandığımda.
Çok erken gitti babam, kızıyorum.
Babasına sarılanı gördükçe, kıskanıyorum.
Ancak can yoldaşım geliyor aklıma, utanıyorum.
Başımı önüme eğiyorum.
Baba diyeni duyunca içim burkuluyor,
Gırtlağımda bir düğüm.
Şimşekler çakıyor ruhuma, yakıyor
Paramparça gönlüm.
Susuyorum..
"Yalnızlık Allah'a mahsus" derler
Ancak yüreğim yapayalnız
Binlerce insanın içinde
Ürkek ceylanlar gibiyim,
Korkuyorum...
Uzun uzun gökyüzüne bakıp
"Babaaa" diye haykırmak istiyorum
Gırtlağımda bir yumru,
Nefes alamıyorum...
Nedeni, niçini yok sebebimde
Öksüzlük benim yüreğimde.
Henüz varsa vaktiniz,
Nefes alıyorsa babanız,
Şükredin secdede...
Cüzdandan çıkmıyor hasretlik
Özleyince girmiyor geriye.
Umudum asılmış gökyüzüne,
Tutamıyorum...
