92b;">AYŞEGÜL ve TENCERE
Ayşegül, Dokuz Eylül Üniversitesi'nde okuyordu. Oğlumun okul arkadaşıydı. Kumral saçlı, açık buğday tenli, orta boylu, zayıf, güler yüzlü, sempatik biriydi. Gülünce, dişleri inci gibi parlıyordu...
Arada bir, oğlum başka şehirden gelen arkadaşlarını getirirdi eve. Ben de, elimden geldiğince ev yemekleri yedirmeye çalışırdım.
Bir hafta sonuydu.
- Anne arkadaşlarım gelecek.
- Tabii ki yavrum, çağır gelsinler.
- Ayşegül'ün doğum günü, nasıl bir sürpriz yapsak? Biz ona, doğum gününü yarın yapacağımızı söyledik. Öyle bir sürpriz yapmalıyız ki, şok olmalı.
- Sen o işi bana bırak yavrum. Hani bir keresinde, dayına yapmıştık ya, öyle yapalım. Mangalda eti pişirelim, pastayı tencerenin birine, eti de birinin içine koyalım, ne dersin?
- A! Süpersin anneciğim…
Oğlum pasta aldı. Parasını diğer arkadaşlarla bölüşeceklermiş.
Daha sonra, Ayşegül ve beş arkadaşı geldiler. Mangalda etleri pişirdik. Herkes sofrada yerini aldı. Ben, aynı büyüklükteki tencerinin birisine pastayı yerleştirdim, diğerine pişen etleri koydum. Pastanın üstüne mumları diktim, kapattım tencerenin kapağını. Ayşegül'den başka herkesin haberi var olaydan. İçinde pasta olan tencereyi, Ayşegül'ün oturduğu yere bıraktım.
- Ayşegül kızım, etleri dağıtabilir misin, ben de salataları getireyim.
- Teyze ben beceremem ki, ayarlayamam.
- Sen başla, ben sana yardım ederim.
Ayşegül, tencerenin kapağını açtı.
- A! Bu ne?! A! Bu da ne? Pasta!.. Mum!..
Ayşegül, bir tencereye bakıyor, bir etrafına bakıyor. Gözleri fal taşı gibi açıldı. Çünkü et tenceresinin kapağını Ayşegül kapatmıştı. İçinde et olduğundan emindi.
- Ben şaşkınım, ben çok şaşırdım! Bunda et vardı, az önce gördüm, nasıl olur?!
Ayşegül gerçekten çok şaşırmıştı. Heyecanlanmıştı, eli ayağı birbirine dolanmıştı. Dili tutulmuştu. Hiç beklemediği bir sürprizle karşılaşmıştı. Yanakları kızarmıştı. Kahkahaları görülmeye değerdi. İnci gibi dişleri, ışıldıyordu adeta. Bizler de, Ayşegül'ün kahkahalarına eşlik ediyorduk.
Kalktı, elimi öptü. Sımsıkı sarıldı. "
- Hayatımda gördüğüm en güzel sürprizdi. Çok teşekkür ederim teyzeciğim.
Arkadaşlarına sarıldı. Gece boyunca, mutluluğu ve heyecanı devam etti.
- Bugünü ömrümün sonuna kadar unutmayacağım!
Ayşegül bizi çok sevmişti, biz de onu çok sevmiştik. Sık sık selam gönderirdi oğlumla.
Yarıyıl tatili gelmişti. Oğlumun başka şehirde oturan arkadaşları, memleketlerine gitmişlerdi. Telefonla görüşüyorlardı.
- Ayşegül'ün selamı var anne, tatil dönüşü sana sürprizi varmış.
- Ne sürpriziymiş bu?!
- Söylemem adı üstünde, sürpriz!
Ertesi gün, yani o malum kara gün... Ocakları söndüren o gün, oğlum ve arkadaşları, Ayşegül'e ulaşamadılar. 6 Şubat 2023 Ayşegül'ü, ömrünün sonuna getirmişti. 9 Şubat günü kara haberi gelmişti. Enkaz altından cansız bedeni çıkarılmıştı. Dünya tersine dönmüştü. Dayanacak gibi değil, ruhumuz bedenimizi terk etmişti sanki. Oysa ne büyük hayalleri vardı, her genç gibi.
Ah Ayşegül nasıl unuturuz seni?! Gülüşün hâlâ kulaklarımızda...
