AYLA ÖĞRETMEN
Tahta başında duran o, asil duruş,
Elde tebeşir değil, bir ömre dokunuş.
Sınıfta yankılanan son dersin sesi,
Kesildi ansızın, boğazda kaldı nefesi.
Kara bir kış çöktü, Maraş’ın bağrına,
Ayla Öğretmen düştü evlatları uğruna.
Matematik hesabı değil bu, can pazarı,
Sarmış, sarmalamış o körpecik kuzuları.
Vurulmuş yatıyor, ellerinde sevgi izi,
Öğrencilerine siper etmiş, narin gövdesini.
Sıralar öksüz kaldı, kalemler ise kırık,
Göklerden yükseliyor derin bir hıçkırık.
Bugün son dersi bitti, ziller suskun çalıyor,
Tüm Türkiye ardından yaşlı gözle bakıyor.
Ak önlüğü kefen oldu, kalbi vatan toprağı,
Dalından koparıldı eğitim deryası, hayat yaprağı.
Hangi rakam açıklar bu yarım kalan yolu,
Hangi sayı dindirir bu amansız kederi dolu,
Güle güle Ayla Öğretmen, cennet olsun durağın,
Hiç sönmeyecek sınıflarda senin yaktığın ışığın.
***
Editör: Seher Uslu
