ANNEANNEMİN ÇİÇEKLERİ
Çocukken en çok sevdiğim köşe, anneannemin çiçeklerle süslenmiş mutfağıydı. Tavandan sarkan lavantalar, papatyalar, sarı kantaronlar… Her biri başka bir mevsimin hatırasıydı. Anneannem bir sandalyeye oturur, oya gibi işlerdi kurumuş çiçekleri…
“Kokusu kalmasa da anısı kalır evladım.” derdi.
Onun elleri zamana karşı durmuştu; çiçeklere can verir gibi dokunurdu.
Şimdi o eski evin yerinde rüzgâr esiyor. Ama ben her baharda bir demet kurutulmuş çiçek koyarım odama. Hatırlamak için değil… Unutmadığımı göstermek için…
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz
Editör: Nevin Bahtışen
