ANNE
Gelsen bir akşam.
Sessizce şöyle.
Mevsim bahar, ay, nisan, gün arife…
Dolsa odamıza aydınlık yüzün.
Açsa goncalar yüzünde bir öksüzün.
O gün…
Bir kaşık fazla olsa soframızda
Bir dilim ekmek…
Ne hoş olurdu, kimseyi beklememek…
Özleyen özleten tatlı sesinle.
Yaksan kınamızı nen söyleyerek.
Sonra yeniden kurutsan nefesinle.
Dinse bütün ağrılarım göz bebeğinde.
Isıtsam yüzünde ellerimi.
Öpüşsek, koklaşsak başım göğsünde...
Sinse pamuk ellerinden ıtrın.
Okşasan saçlarımı,
Gölgen duvarlarda gezinense…
Hiç bitmese gece.
Hiç olmasa sabah…
Bir bitmez rüyayla uzansam kollarında.
Ah güzel anneciğim ah!..
İstemem hiçbir oyuncağı hediye.
Sen kendini getirdin ya…
Yüreğini, ellerini gözlerini…
Bir bayramlarına hiç değilse.
Yıllar geçecek,
Sen gelmeyeceksin,
Çocuk kalbim biliyor.
Arife gecelerinde gözlerim kan çanağı,
Yüreğim kaç kesiliyor…
Daha kaç bahar gördün ki?
Kaç gün hasret giderdin sevdiklerinle?
Yaşın yirmi beş bile değildi anne.
Bu vakitsiz gidiş neden,
Derdin ne?..
