AKLIM ALMIYOR
Düşününce yüreğim iflas ediyor artık.
Biz saatler ile yarışanlara sevindikte.
Peki ya altta kalanlar?
Adım atamayıp duvarın üzerine çöküşünü seyreden ninem ne hissetti?
Makinayla havaya bağlı amcam, son nefesin boğazına sarılıp bir damla nefes miydi?
Kundağında kolları bağlı minnak bebekler gözünü bile açamadan mı gitti?
Uykuda uyuyanlar hiç acı çekmedi mi?
Peki ya uyananlar?
Üzerinde yorgan yerine betona sarılanlar.
Gözleri görmeyenler yine mi el yordamıyla bulmaya çalıştı önlerinin yığınlarla dolu olduğunu bilmeden.
Peki ya özel çocuk olanlar, anneden ayrılınca terk edildiğini düşünüp mü öldü korkudan yoksa açlık, susuzluk ya da ağır bir darbe miydi ölüm sebebi?
Kendi kalp seslerini duyacak kadar sessiz miydi gece yoksa birbirinin çığlığını duyacak kadar ürkütücü mü?
Ayağında çorabı olmadan uyananlar, soğuk vurdukça içi titreyerek mi vefat etti?..
Minicik bedenleri koca koca bloklar incitti. İnşallah toprak incitmez sizi...
Perişan yüreğim kaç gündür ateşlerde.
Battaniye yollarken ısınmaları için
Çoğu mezarın içine gömülü. Toprak sıcak tutar mı acGülsümaba sizleri?
Kalanlar bir şekilde derdini anlatır da Ölenler sır gibi derdini de alıp gitti.
Gaz mı zehirledi, korkumu, elektrik mi çarptı yoksa dağılan evleri su mu bastı diye aklımda binbir soru işareti?
En çok da yüreğim gece su isteyen evlatlar olduysa susuz gitmişlerdir belki. Saatlere direnene sevindik...
Peki ya direnemeyip gidenlerin son arzusu neydi?
