AH GÖNLÜM
Halden bilmezin kapısına kul oldum.
Sevme dedim, gönül bu dinletemedim.
İki gözüm iki çeşme için için ağlıyorum.
Gönlüm hem kendini hem beni yaktın.
Bilmem ki neyine kanıp vefasız sevdin.
Dertlerimiz yetmez mi ki yine dert açtın.
İnce ince sızılara beni, kendin gark ettin.
Gönlüm hem kendini hem beni yaktın.
Yol yöntem bilmez ile yola çıkılmazmış.
Yüreğin görmeyene sırların açılmazmış.
Her yüzüne gülene gönül verilmezmiş.
Gönlüm hem kendini hem beni yaktın.
***
Editör: Ümmügülsüm Hasyıldırım
