VAKTİ GELİNCE
Son kalan kuşlarda yol aldı sıcak ülkelere
Hatıraları kaldı kış kadınlarında
Birlikte geçirdiler kadınlar ve kuşlar
Vakitsiz mevsimlerin hüzünlerini
Oysa onlar hiç terketmedi yuva bildikleri
Ağaç dallarını
Üşüdüklerinde bile
Son kalan yaprak ta dalından düşse bile
Hep ordaydılar
Heybetli dağları kar bürüse bile
Sular çekilip buzlansa bile
Kuşlar ve kış kadınları terketmedi asla
Yuva bildikleri yeri
Ama şimdi yol alma vaktiydi
Uğurladı kadın yol arkadaşlarını
Yağmurun altında sarı şemsiyesiyle
Vedaları hiç sevmem dercesine
Ya kuşlar hiç kolay terkedebilir miydi
Can yoldaşlarını
Şakıdılar uçarken hüznün şarkılarını
Bekle bizi der gibi süzüldüler maviliklerde
Kayboldular ansızın
Gök kubbenin altında
Bir dahaki yaza kadar
Vuslatı hazanı yazdılar karlı dağlara
Misafirlerini yolcu etmişti kış kadını
Gönül yurtlarına
İçinde buruk bir hüzünle döndü evine
Kaldırdı kuşların evini en güvenli bir yere
Tekrar gelene kadar emanetle
Başlıyor kış kadınlarının yalnızlık mevsimi
Örterler aralık bıraktıkları kapıyı
Ürkek bir kedi gibi sokulurlar ocak başına
Ihlamurlar nane limonlar başlar kaynatılmaya
Çetin geçecek bu kış da besbelli
***