SEN YAZDIN BEN MÜHÜRLEDİM
Sen yazdın sonunu, ben sustum, mühürledim.
Bir gecenin zifiri karanlığında,
Kendimden bile gizledim seni.
Sözlerin geceye sığmadı,
Sabaha sensiz açtım gözlerimi.
"Çok mu abarttım seni?" diye düşünürken
Kendi kalbimin mahkemesinde suçlu uyandım.
"Bir insan bir insana bu kadar umut verir mi?" diye,
Kalbimi sorguladım.
Seni sevmek miydi hatam,
Yoksa sana inanmak mı?
Bazen insan en çok kendi inancına yenilir,
Bunu senden öğrendim.
Sen bile bile geldin,
Kelimelerinle yer ettin içimde.
Her cümlen bir düğüm oldu,
Her vaadin bir iz bıraktı,
Çıkışı olmayan bir bekleyişte.
Sözlerin vardı bir ömürlük sandığım,
Her birine içimden bir yarın bağladığım.
Şimdi hangi gerçekte aramalıyım seni?
Ben mi yanlış anladım sen mi eksik anlattın kendini?
Ömrüm mutsuzlukla savaşırken;
Sen hangi yarına söz verdin?
Hani ellerin boş bırakmayacaktı beni?
Hani hiçbir şey yarım kalmayacaktı?
Şimdi söyle, o vaatlerin hangi sessizlikte saklı?
Meğer dilinde sahte bir bahar,
Özünde ayaz bir kış varmış.
Sen yazdın bu vedanın kirli hikâyesini,
Ben sadece mührünü vurdum.
Unutma, her son yeni bir başlangıçtır!
***