SAHNE BENİM
Son ışık sönene kadar,
Reji “kestik” diyene kadar,
Son alkış kopana kadar,
Bu sahne benim.
Ruhumun canı çekilene kadar,
Bir serçe sahnede süzülene kadar,
Ayaklarım yerden kesilene kadar,
Bu sahne benim.
Sanki dans ediyorum Anton Çehov’un
Vişne Bahçesi’nde.
Rodrigon’un gitar konçertosuyla
Birazdan salacağım ruhumdaki
Tüm alaca kuşları,
Alnımda başarı tomurcuklarıyla.
Siyah bir kuğu gibiyim
Mavi pabuçlarımla.
Yüreğimin ezgileri dökülüyor sahneye.
Biraz keyif biraz endişe görüyorum
Beni izleyenlerin gözlerinde.
İçine akıtıyor sevdiklerim gözyaşlarını.
İzliyorlar onlar benim sahnede son performansımı.
Balerinler sahnede sessizce ölür,
Serer yere serçe kanatlarını.
Son oyunum...
Son sahnem...
Ama ilk kez ayrılışım,
Sizlerden alacağım son alkışım
Sevgili reji...
Lütfen bu gece sahnenin ışıkları
Hep yanık kalsın!
Mümkünse bu gece kapatılmasın.
Zaten belki de bu gecenin sabahına
Hep karanlıktayım.
Hep gülen yüzümle hatırlayın beni,
Söndürmeyin hiç sahnenin ışıklarını.
Bir balerin gider,
Birileri onu yad ederek dans eder.
Ara sıra bir serçe sanki ben varmış gibi
Sahne ışıklarıyla uçar gider.
***