RÜYADAN UYANIRKEN
Bilmem ki ne hâldeyim, nerem hür, nerem esir?
Seni gördüğüm anda, sen beni benden aldın.
O günahsız gülüşün ruhuma saldı tesir,
Rüyadan uyanırken sen beni senden aldın.
Ne gölgen var ruhumda ne bir ümidin izi,
Çiçek gibi açılsa demiştim aşk filizi.
Ne çare, saklıyorum sana ait bu gizi;
Hülyadan uyanırken sen beni senden aldın.
Beklediğim baharlar hazana dönüp gitti,
Kurduğum düşler bile gerçek olmadan bitti.
Öyle bir sevdaydı bu artık kaybolup yitti;
Riyadan uyanırken sen beni senden aldın.
Haykırsam da kime ne nice biriken ahı?
Meğer bana kapanmış mutluluğun dergâhı.
Bende toplanmış dertle evrenin tüm sabahı,
Dünyadan uyanırken sen beni senden aldın.
Ok misali duyduğum hisler kalbimi vurmuş;
Yaşadığım hüsranmış, gönlüm boş hayal kurmuş.
Kesildi fırtınalar artık dalgalar durmuş;
Deryadan uyanırken sen beni senden aldın.
***
