Geçen Yıl / Harun Korucuoğulları

Harun Korucuoğulları -GEÇEN YIL
Advert

ÖYKÜ - 20-11-2026 17:46

GEÇEN YIL

Çukura indirirken yağmur başladı. “Bir bu eksikti!” diye mırıldananlar oldu. Eski bir arkadaşı yanındakini uyardı: “Günahtır!..” Ardından bana dönüp “Baban iyi adamdı. Onlar bilmez!” dedi. Başka da bir şey diyen olmadı.

Mezarı kapatınca başsağlığı dileyip yağmurun altında hızlı adımlarla uzaklaştılar. Artık yalnızım. Yanımda kimse yok. Birkaç kelime söyleyebilirim. “Belki dua ederim!” dedim. Birden sesler yükseldi. Uzaklardan gelen feryatlar yağmur sesini bastırdı. Çok sevdikleri birini gömmeye gelmiş olmalıydılar. Yaşamıyla mutlu ettiği insanları ölümüyle üzen birini gömüyor olmalıydılar.

“Umarım cennet vardır ve sen de oraya gidersin!” deyip yürüdüm.

Şehrin girişinde yağmur kesilmişti. Güneş, evlerin duvarlarına vuruyordu ve ben hâlâ ona son dokunuşumun soğukluğunu ellerimde duyuyordum. Öleceğini düşündüğüm zamanlar hissetmediğim bir yokluk büyüdükçe büyüyordu içimde. “İşte öldün, artık yoksun! Hiçbir zaman hayatımda değildin zaten!” demek istiyor, diyemiyordum. Çünkü artık ona kızmıyordum.

Çevre yoluna girdiğim sırada ölmeden önce söyledikleri geldi aklıma. Yorgun, boğuk ama hâlâ inadından ödün vermeyen sesi kulaklarımda tekrarlanıyordu: “Eve uğra! Sizin için bıraktığım o şeyi al!”

Işıklardan sağa dönüp Yeşilyurt’a doğru sürdüm. On dakika sonra evinin önündeydim. Muhsin denilen adam yanımda duruyordu.

— Öldü mü?
“Öldü!” dedim. 
—Anahtarı versene!
—Dur, çıkarayım!
   
İçeri girerken arkamdan; “Günahı çoktu! Gene de Allah rahmet eylesin!” dedi.
Aldırış etmedim. Evin içi ölüm hissiyle doluydu. Salona geçince, “Görüyor musun?” dedim. “Neyi?” diye sordu Muhsin.
“Duvarların arasındaki şu kaskatı şeyi! Hisler bazen o kadar yoğunlaşır ki sonunda görünür olurlar. Onlara dokunabilirsin.”

Boş boş yüzüme baktı.

“Gördüğü her akıntıya kapılmaya can atan, kaybetmeye mahkûm doğmuş birinin ruhu var burada.” dedim. “Zavallı birinin ruhu! Görmediğinden emin misin?”

Sağa sola baktı. Ardından yukarı baktı. Sonra döndü pencereden dışarı baktı. “Şu salonun hâline bak!” dedi.

Baktım. Pencerenin önündeki tahta masada bir daktilo vardı. Daktiloda boş bir kâğıt takılıydı. Yan tarafta da birer-ikişer satır yazılıp bırakılmış kâğıtlar vardı. İşte onun hayatının özeti buydu. Yeni başlangıçlar uğruna yaşamı dahil her şeyi yarım bırakmış biriydi o. Çünkü başlamaya tutkundu. Devam etmezdi. Eskiden kızardım. “Neden?” diye sorardım. Artık kızmıyorum. Hiçbir şey sormuyorum. Çünkü devam etmek istemediği için değil, devam etmek elinden gelmediği için çıktığı bütün yolculukları yarım bırakmıştı ama geri de dönmemişti. Asla vazgeçmemişti. Kaybetmekten şikâyet etmemişti.

“Şu dağınıklığa bak!” Muhsin, yerdeki rakı şişesini, çay bardağını ve tabaktaki yumurta kabuklarını gösteriyordu. “Mutfakta da bir çuval boş şişe var!” dedi. “Leş gibi kokuyor! Yaşlı başlı adam… neyse… Allah günahlarını affetsin!”

“İçip içip bağırır mıydı? Konu komşuya zararı dokunur muydu?” diye sordum.
— Ben duymadım. Öyle olsa bir gün tutmazdım evimde!
— Kiranı geciktirdi mi hiç?
— Paraya değer vermeyiz biz!

“Hepimiz gibi sıradan bir günahkârmış demek!” deyip karşı duvardaki kitaplığa yürüdüm. Hastanede bahsettiği paket üst raflardan birindeydi. İnce bir iple bağlanmıştı. Üzerinde, “Çocuklarıma!” yazıyordu. Uzanıp aldım.

Son bir kez etrafa bakarken gözüm pencereye takıldı. Eskimiş tül perdenin arasından az ilerideki çınar ağacının altında oturan ihtiyarlar görünüyordu. Dikkatli bakınca yüzlerindeki kırışıkları seçebiliyordum. “Ne kadar yakın!” diye geçti aklımdan. Sonra babamı, durduğum yerde durmuş dışarı bakarken hayal ettim: Hayatı kalabalıklar arasında geçmiş yalnız bir ihtiyar şimdi benim durduğum yerde durmuş, dışarı bakıyordu. On evlilik, sekiz çocuk… Ve yapayalnız bir yazar… burada durmuş dışarı bakıyordu. Yaptığı sadece buydu. Kimseye zararı yoktu. Hiçbir şey yapmasa bile sevdiğini hissettirirdi.

“Senden başka cenazesine giden de olmamış pek!” dedi, Muhsin. “Çocukları bile ziyaret etmezdi hiç. Bir tek sen işte!” “Boş ver bunları sen Muhsin Efendi!” dedim. Koltuğu, masayı gösterdim. “Bunları eskiciye ver! Kitaplarla daktiloya dokunma! Yarın birini yollar aldırtırım.”

Paketi alıp çıktım. Eve gitmek istemiyordum. Hiçbir yere gitmek istemiyordum. Bir saatten fazla şehrin içinde dolaştıktan sonra sahilde arabayı kenara çektim. Paketi aldım, indim. Lokantaların önünden geçerken hangi yıl olduğunu hatırlamaya çalışıyordum. Sondan bir önceki lokantanın bahçesinde bir masaya oturdum. Bir sonbahar günüydü. Babam ve kız kardeşimle bu masada oturmuştuk. Kaç yıl önceydi hatırlamıyorum. Paketin ipini çözdüm. Kâğıdı kat yerlerinden açtım. Şeffaf kapaklı bir dosyada yüzden fazla yazılı sayfa vardı.

“Bitmiş bir hikâye mi yoksa?” dediğim sırada sayfaların arasından bir fotoğraf yere düştü. Eğilip aldım. Babam, kız kardeşim ve ben. Şimdi oturduğum masadayız. Fotoğrafın arkasındaki tarihi görünce şaşırdım.
Geçen yılmış meğer! 

***

Editör: Seher Uslu

Günün Diğer Haberleri