NİYE YADIRGARSIN ŞAİRİ DOSTUM
Ruhunun sesini, yazarsa kalem,
Niye yadırgarsın şiiri dostum?
Şairane sözle ederse kelam,
Niye yadırgarsın şairi dostum?
Gerçek mutluluksa aşkın çileği,
Kalplere sevgiyi ekmek dileği.
Severse cananım diye meleği,
Niye yadırgarsın şairi dostum?
Aşığı bilmeyen kaşını çatar,
Gurur pazarında cakayı satar.
Sanma ki bir şair iftira atar,
Niye yadırgarsın şairi dostum?
Hisle yoğunlaşır, efkârı yığar,
Yaz yağmuru gibi sevdayla yağar.
Seviyorken hangi yüreğe sığar,
Niye yadırgarsın şairi dostum?
Gönlünde sevgi var, dilinde yok kin,
Kurduğu her cümle etkindir lakin;
Bazen bir derviştir, bazen de sakin,
Niye yadırgarsın şairi dostum?
Aşk için dikenli yollarda yürür,
En güzel hülyayı peşinden sürür.
Bu yalan dünyayı tozpembe görür,
Niye yadırgarsın şairi dostum?
Vefa arayana tavrını takıp,
Çoşkun duyguyla sol yanına akıp,
Öyle anlamsızca yüzüne bakıp,
Niye yadırgarsın şairi dostum?