NEŞEYLE ve AŞKLA
“Neşeyle” diye bitiriyor karşımdaki ses cümlesini.
Neşeyle…
Ve ben durup düşünüyorum ardından.
Hangi neşe?
Kimde var?
Neşeyle…
Nasıl şekerli ve pembe bir kelime.
Gülümseten.
Umut taşıyan.
“Neşeyle” demeyi âdet edinmeliyim bende evet…
Tüm kasvetlere rağmen.
Zorluklara.
Yaşamın önünde, ardında takılıp gelenlerine...
Ve bir kelime daha var insanı coşturan “aşkla”
Her işi aşkla yapınca ruhlar nasıl da coşmakta beyaz bir güvercin kanadına takılıp.
Nasıl da iyi gelmekte bazı büyülü zamanlar.
Kelimelerin de sihri var biliyorum.
Duyuyorum.
Dokunuyorum pırıltısına.
Söylemeli o vakit cömertçe.
Ve henüz çok başında olsam da vurmalı bendire tane tane.
Bir Yunus dizesi düşmeli dile.
Arı ve duru:
“Sordum sarı çiçeğe
Annen baban var mıdır?
Sordum sarı çiçeğe
Annen baban var mıdır?
Çiçek eydür derviş baba
Annem babam topraktır.
Çiçek eydür derviş baba
Annem babam topraktır…”
Neşeyle,
Aşkla…