LÜGAT
Çıkardım ben lügatimden,
Dost kelimesini tebessümle.
Kalmadı kırıntısı bile
Ne de bir harfi.
Zaten tek hece, tek kelime,
Fazla da yer etmemeliymiş,
İnsanın hayatında aslında.
Etmedi de zaten, edemedi.
Süzülen yaş misali, akıp geçti;
Sıcaklığı içimi üşüttü adeta,
Soğukluğu ise dostluğunun
Buz kesiği, ruhumun.
Anladım gitmeliydim.
Anılarda kaldı, kalmalı da artık
Hoşçakal!
Lügatte bile yeri olmayanım,
Hoşça kal...
***