KIRGIN KARANFİL
İncinmiş bir karanfildi
Güneşin yeni kuruttuğu
Diz boyu çamurların arasında
Unutulan
Bulutsuzluğunda
Sorgulamazdı
Hiç kimse
Gözlerine düşen nemin yakarışını
Artık rüzgârların
Maharetsiz
Soluksuzluğunda
Kafa tutarken tanrılara
Zamansız
Kaybetmişti yaşamı
Silinmişti
Kavgaya ve sevdaya çizilen
Bütün resimler
Sararan beyninin dehlizlerinde
Yine de
Dingindi yüzü
Öfke yoktu
Kelebek dokunuşlu yaşamın
İnce sızısına değen bakışlarında
Kırgındı yalnızca
Düş güncesini çalan bütün hırsız martılara
O yüzden
Bir tek
Ruhuydu yükü
Toprağa değen
Damarlarına batan bedenine
Kırgın karanfilin