ESKİ KONAK
Sensiz gönüllerimiz yokluğa tutsak.
Her geçen gün biraz daha azaldık.
Bir ben kaldım geriye, bir de bunak...
Neredesin ey eski konak!
Her gece seni düşler bedenim,
Korkuyorum bir an unutmaktan.
Şimdi bu ruhlar dünyasında,
Kim kaldı o eski konaktan?
Her bakışın bir ilmek olur ruha,
Ağıtlar saklıdır hışırtılarında.
Dalgalar yalnızlık kıyısına vurunca;
Dönmek istiyorum, eski konağa.
Bir kelâmınla sulanır hâlâ,
Çocukluğumun bahçesi.
Topraktan rahmet yağıyor,
Taştan eski konağa.
Yemyeşil bedenin, sarı tenin,
Kollarında zamanlar saklı.
Tarihler sanki sayfa sayfa
İşlenmiş, durmuş eski konağa
Nice anılar sığarmış bir fotoğrafa,
Nice devlerin sığdığı karışa,
Gönül tarlama düşen her doluda,
Bakar dururum eski konağa.
Çalar durur hâlâ şarkıların,
Yetim ve öksüz sokaklarında...
Ruhlardan dolu bir koro var,
Mahallenin eski konağında.
Dön gel ey takvimlerin yaprağı,
Seni koparan eller kırılsın!
Hicranla ördün gurbetten ağı,
Ne olur geri getir eski konağı!
Bir yaz gününde kavuşmuştum sana,
Bahar sarhoşluğu ile veda ettim gözlerine.
Ölümüm oldu, ölümüne bakmak...
Neredesin ey eski konak!
Şimdilerde çok uzaklardasın,
Nerede o güzel insanların?
Şeytanlar sarmış etrafını,
Ruhlarla dolu konağın.
Şimdi figan eyler sessiz bedenim.
Kalbimin ormanında yangın var.
Okyanuslar serpilsin sokağıma,
Belki kavuşurum eski konağıma.
***