MÜHÜR
Yetim günlerin sancılıdır akşamları.
Nemli gözlerinde sabah olmaz.
Bir perde ardında gerçekler,
Elini ısıtmaz sıcak kahve bardağın.
Masanın üzerinde geçmişin,
yüzüne gülümsüyor bir çocuk gibi.
Oyunlarını özledin,
aşklarını ve hiç gelmeyecek olanı.
Kitapların sayfalarında kendimi aradığım,
bulduğum yine senin olan,
yırtık bir yaprakta parmak izlerin,
sana ait olan ve senin adın.
Bir hayale dönüyor yüzün.
Hafifçe sallanıyor gece vakti dünya.
Eski kelimelerle kovalıyorum seni,
vurulurken sensiz düştüğüm rüyanın ortasında.
Korkutuyor beni bu karabasan,
akarken kalbim avuçlarına, bir iklim çiziyorum.
Ellerimi tutarken gam,
zehabımda ömrümü yakıyorum.
***