KANAYAN ZARF
Düştü bir zarf, göğün avlusundan,
Mührü, kanla boyanmış.
Ne adres vardı üstünde ne isim.
Damgası; gözyaşıydı, bir çocuğun.
Merhaba diyordu mektupta;
Merhaba...
Tanıdın mı beni?
Ben bombalar içinde büyüyemeyen,
Elinde sapanı, oyuncak diye tutan,
Toprağa yağmur gibi düşen çocuğum.
Bir çığlık ki dolandı kelimelere!
Kesildi, kundakta nefes.
Dudaklar, süt yerine barut kokusu emdi.
Söndü yıldızlar utancından,
Ay yüzünü gizledi bulutlara.
Ey suskun kalabalıklar!
Duymaz mısınız;
İçindeki masumiyeti,
Bir kuşun kanadındaki kanı,
Annelerin feryadındaki yanığı?
Ben Amine, on beşimde paramparça,
Ellerimde, kardeşimin cansız gülüşü,
Üstümde, babamın kanı, Gözlerimde, anamın korkusu!
Ne size ne zalimin sesine, Rabb'ime şikâyetimdir;
Bizi unuttular ya Rabb'im!
Tok yattılar, biz açken,
Sustular, biz ölürken!
Bombadan yüksekti sesi; zalimin.
Dualardan inceydi nefesi; mazlumun.
Unutmayın;
Açılır bir gün, kanlı zarflar,
Okunur satır satır, mahşer gününde.
Tek bir soru vardır sorulacak;
Açken komşun, sen hangi sofra başındaydın,
Hangi zevkin seyranında,
Hangi sefanın harmanındaydın,
Kardeşlerin acımasızca katledilirken,
Kanları; şarap,
Etleri; abagannuş mezesi gibi
Yiyilip içilirken?
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz