İNSANLAR
Kurak tarlalar vardır.
Kimsenin gelip geçmediği yerlerde,
Bir damla suya hasret.
Toz toprak içinde;
Issızdır, sessizdir,
Çoraktır.
Etrafından dolanırlar,
Takılmamak için taşlara,
Düşmemek için çukurlara.
Diken diz boyudur her bir yerinde,
Bakımsızdır.
İnsanlar vardır,
Çorak tarlalar gibi.
Toprağına basılmaz,
Yanından geçilmez,
Suyundan içilmez;
Geçimsizdir.
İnsanlar vardır,
Yaşar gider bir yerlerde,
Varlığının nedenini bilmeden.
Bir varmış bir yokmuş olur aniden,
Sahipsizdir.
İnsanlar vardır
Bu dünyada,
İnsanlar!
***