GÖĞÜN KÜFÜNÜ SÖKME FESTİVALİ
Sadece atmacalar, bir tek atmacalar, yalnızca atmacalar,
Sinsi bakışlarıyla böbürlenen itici atmacalar,
Kaldı bu küflü yıldırımların peşinde işte!
Rağbeti yok gayrı gök ehlinin bu küflenişlere,
Gayreti kof çıktı çoktan,
Tahammülü tükenik uçucuların.
Yerdeki ipi kopuk zelzelelerin değil belki ama
Küfünü silmeye yeter sanırım,
Nitel ve simli mısralar;
Ziynetsiz düşen yıldırımların,
Ha bir de bulutcul, vefasız şımarışların.
Uçlu bucaklı dizinlerin terkiyle
Uçsuz bucaksız dizimlere kadar
Özgür olmalı, aşka dair yazınlar.
Betimsel bir gülüş ve sonrası,
Palet niyetine papirüs ve iğne,
Fırça niyetine divit ve gümüş;
Tual arkası kavuştaklar, nakaratlar...
Arınmışlık içre bir festivale hazırlık..
Bir bir dökülsün kara deliklere;
Kadir bilmez kanatlar,
Açgözlü atmacalar!
Küfü kazınmalı artık göğün,
Yaldızlanmalı temmuza zimmetli bulutlar,
Her şeyi güzel bir sebebe bağlamaya çünkü
Yetkindir, eğretilenmiş mısralar.
***