EY KARADENİZ!
Ey mavisi Mora kesmiş Karadeniz!
Güne, güneşe küsmüş, karalara batmış deniz.
Gemilerim sende alaboradır, ömrümün her günü,
Sende yüzen hayallerim, yanar her akşamüstü.
Sende dibe vurur umutlarım her gurup vakti.
Dalgalarının öfkesinde boğulduğum,
Karanlık sularında kaybolduğum,
Hırçın dalgalarında hırpalanıp yorulduğum,
Kucağında fırtınalar yaşamayı umduğum,
Sürüklenip sahiline vurduğum Karadeniz.
Ben ne seninle ne de sensiz olamıyorum,
Kararsız gelgitlerinden ürküyorum,
Önüm karanlık, sis bastı yolumu göremiyorum,
Coşkun dalgalarında vurgunlara düşüyorum.
Ne senin durulacağın var bu gidişle,
Ne de ben huzur bulacağım bu aşkla,
Ne sen sakinleşip açacaksın kollarını
Ne de ben yüzüp yaşayabileceğim aşkını…
İstesem de umutlarım, aşamayacak dalgalarını…