ESİR
Güvenmemeye sığındım ben,
Sanki en güvenli yerim olmuş o.
Evim gibi âdeta.
Çıkmak istemiyorum.
Hayal kırıklıklarımı,
Yıkılmışlıklarımı, korkularımı,
Ve diğer tüm duygularımı;
Kapadım o evime.
Pencereleriyle birlikte,
Örttüm perdelerimi.
Güvendeyim artık.
Güvenmemenin kucağında.
Gelmesin kimseler.
Sormayın nerde, nasıl?
Ne hâldedir diye.
Bulamazsınız.
Çünkü ben;
Sabahı olmayan gecenin,
Anlamı olmayan hecenin,
Tamamlanmamış kelimenin,
Ve yarım kalmış cümlelerin,
Esiri olmuş hallerindeyim.
***
Editör: Serpil Azapoğlu