ÇIKMAZ SOKAK GÜNLÜKLERİ 1
Öylece durdu.
Kibri, kabriyle mi buluşacaktı?
Öfkeden yâr,
Hırstan mutluluk olur muydu?
Yoksa
Ak saçlı sorular tez mi düşmüştü, inadını zorlayan baharına?
Öylece durdu.
Karanlık bakışlı yüzler, hızla geçti yanından,
Sayma zaafına yenik düştü.
Bir elin parmakları kadardı, akması dinmeyen zaman.
Dönüp gitmek istedi.
Kaç yıldızı kalmıştı ki gökyüzünde
Sırası mıydı, berduş yakarışlarının,
Bacaklarına dolanan kırılgan ahların?
Sırası mıydı,
Beyaz mendile iz bırakan aşkların?
Öylece durdu.
Buralarda tez inerdi akşamlar.
Sabırla bekledi,
Gamsız uçan uçurtmanın melek kanadından düşmesini.
Kalemi elinde, tetikte.
Nokta koyacaktı,
Çıkmaz sokak günlüklerinin çocuk tadındaki hikâyesine.
Kayboldu ufkunda mavi,
Afacan uçurtma hâlâ yerinde.
Öylece durdu,
Kalem düştü elinden.
Kurak mevsimlerden andaç mazgal aralığında kaybolurken
Kederlenmeli miydi,
Okuru hiç olmayacak hikâyenin
son cümlesini yazamadığına,
Baharı hapsedip
ayazı altın kadehte sunamadığına?
Öylece durdu.
Bütün seslerde sessizlik…
Tutunacak tek bir ağustos böceği türküsü bile kalmamıştı heybesinde...
Gece geliyordu.
Çıkmaz sokağın yamalı perdelerinde,
Ateş böcekleri mutlu resimler çizerken
Çaresizce kendi yıldızını aradı, griye gebe bulutlar arasında.
Bulamadı.
Öylece durdu.
Bir elin parmakları kadardı zaman.
***