CANSIZIM
Dem almamış çay gibiyim
Ne tadım var ne de tuzum
Gerilmiş bir yay gibiyim
Kar fırtına tipi buzum
Deli gönül hayli yordun
Hep yaralı yerden vurdun
Beni olmazlara sürdün
Yıprandı tükendi özüm
Keşkelerle amalarla
Türlü türlü imalarla
Ömür geçti yamalarla
Kapıya dayandı güzüm
Erteledim "en"lerimi
Heba ettim dünlerimi
Yaşamadan günlerimi
Ecele çevrildi yüzüm
Mecal bitti hâl kalmadı
Tutunacak dal kalmadı
Güvenecek kul kalmadı
Yokuşa dayandı düzüm
Yazan kalem çile yazmış
Mutluluğa mezar kazmış
Canım bedenime bezmiş
Melul melul baktı gözüm
Ölmek mi zor yaşamak mı
Tüm maziyi boşamak mı
Bir yarayı taşımak mı
Diye çaldı dertli sazım
Oğuz-Alp bu sözler nice
Gam döküyor her bir hece
Can yakıyor gece gece
Yürek sustu bitti sözüm
***