BİR EFSANE BİR ŞİİR KIZILIRMAK'IN KIZI
1927 yılında yaşlı bir çoban ve oğlu İbrahim’in, koyunları sürmek için Sivas’ın bir köyüne gelmesiyle başlamıştı her şey. Çoban sevilen sayılan biriydi. Her zamanki gibi işini yapıyordu fakat bu sefer çok başkaydı. Oğlu İbrahim kuşburnu toplamadan dönen ağa kızını görüp aşık olmuştu. Öylesine bir aşktı ki bu zamanla köyde duymayan kalmamıştı İbrahim’in aşkını. Aklından çıkmıyordu, babasına yalvarıp yakarıp ağa kızını istemesi için ikna etmiştir.
Çoban ağa kızını ister!
Çoban oğluna kıyamaz, köy ağasına gider ve durumu izah eder; oğlunun aşkını, ona söylediklerini birer birer anlatır. Fakat ağa gurur yapar vermez. İkinci kez çoban köy halkıyla dönünce halk ağaya ’Çoban olmak suç mu? İbrahim’den daha iyisini mi bulacaksın?’ diye baskı yapar hep bir ağızdan, ağa ’tamam’ der. O günden sonrası köy için en çok da İbrahim için şenliktir. Kazanlar kaynar, yemekler yapılır, yedirilir. Halk da çobanın gücü yetmez diye elinden geldiğince düğün masrafları için yardımcı olurlar. Tüm gece yağmur yağar, coşkun Kızılırmak daha da coşar.
Ve büyük gün gelir!
Gün gelin alma günüdür. Hasret bitecek, aşıklar kavuşacaktır. Gelin almaya gidilir, bazı köylüler ise köyde kalıp gelinin gelmesini beklerler. Gidip gelini alırlar, gelin ve ailesi ata bindirilir, sıra iki köyü birbirini bağlayan Kızılırmak’tan geçmeye gelmiştir, gelin, ailesi, damadın ailesi ve insanlar geçerken köprü taşıyamaz ve yıkılır. Geride bekleyen köylülere haber gönderilir, insanlar kurtarmak için gelir ama hepsi ölmüştür! Gelin ise bulunamaz, Kızılırmak’ın azgın sularında kaybolur. Tüm köyler yasa boğulur ve bu acı öylesine yürekleri yakmıştır ki günümüze kadar ulaşmıştır. Türlü, çeşitli Kızılırmak’a ağıt, lanet türküleri yazılmıştır.
KIZILIRMAK'IN KIZI
Deli gönül havalanmış ölüm gelse gözü görmez
Aşk gönüle düşmüş ise ağalık beylik farketmez
Yüreğine kazımıştır başkasına ikrar vermez
Engelleri aşmış ise ağalık beylik farketmez
Kader ağlarını örmüş bir ateş düşmüş içine
Ağa kızı tamam demiş akıl gitmiş sanki baştan
Gençler sevmiş birbirini demişler ağa suçu ne
Haber bekler olmuş çoban gökte uçan ulu kuştan
Nuh der peygamber demezmiş davullar dengi dengine
Ama ferman aşka ait dönüşümüz yok demişler
Gerekirse girecekmiş bu aşkın kutlu cengine
Anla bizi can babamız bu aşk bize hak demişler
Bütün köylü ayak kalkmış ağanın inadı bitmiş
Sıra gelmiş toy düğüne halaylar birlik kurulmuş
Sevginin gücü çok büyük bunu aşmaya da yetmiş
Kızılırmak bunu duymuş azgın suları durulmuş
Düğün dernek çok şaşalı görülmemiş böyle düğün
Katılanlar sayılmıyor köşe bucak insan dolu
Gece gündüz aralıksız hazırlanmış çokça öğün
Vuslatlara çıkacakmış belli ki bu aşkın yolu
Her şey güzel gidiyorken gelin damat çıkmış yola
Seven bilen destek için beşer onar omuz vermiş
Kimse dur durak bilmemiş hatta vermemişler mola
Bilememiş sevenleri kader ağlarını germiş
Kızılırmak coşmuş iken köprü çöküvermiş birden
Azgın sulara kapılmış çoluk çocuk binlerce can
Kızılırmak kana doymuş ölüm fışkırmakta yerden
Böyle büyük acılara nasıl dayanır ki insan
Yıllar yılı anlatılmış o ülkenin can damarı
Kıpkırmızı al kan gibi akar durur Kızılırmak
Bilemedi hiç bir kimse kim bu acının mimarı
Her fırsatta nice canlar yakar durur Kızılırmak
O acıdan kalan izler on binlerce ağıt olmuş
Dosteli'ne ince sızı dili dönmez anlatmaya
Elindeki tek sermaye bir kaç sayfa kâğıt olmuş
Bir şiire sevgi katmış durmuş kulak çınlatmaya
***
