BİR EFSANE BİR ŞİİR (KARAHAYIT EFSANESİ)
Çok eski zamanlarda güzeller güzeli bir genç kız, gönlünü köyün çobanına kaptırmış ve çobanla evlilik hazırlıklarına başlamışlar. Ama talihsizlik bu ya, köyün beyinin oğlunun da gönlü bu kızdaymış ve kızın çobanla evlenecek olması hiç hoşuna gitmezmiş.
Günlerden bir gün güzel kız, atına binip çobana yemek götürürken yolda beyin oğlunun atıyla kendisine yaklaştığını görmüş. Güzel kız, beyin oğlunun aklından geçenlerinin iyi olmadığını ve başına gelecekleri anlamış, çobandan başka birine yâr olmamak için de Tanrıya yakarmış:
"Tanrım, taş keseyim, yeter ki beni bu bey oğluna yâr etme beni!" demiş. Kızın duası kabul olmuş ve oracıkta atı ile birlikte taşa dönüşmüş. İşte o günden beri, evliliğe hazırlanan kızlar ve yeni gelinler, Karahayıt'taki bu kayaya gelerek mutlu bir evlilik sürmek için dua ederler.
KARAHAYIT
Yıllar yıllar öncesi o da düşmüş sevdaya
Gönlü güzel mi güzel eşi yok benzeri yok
Dilinde yer de yokmuş çobana elvedaya
"O yok ise yanımda nasıl solurum" dermiş
Aklı fikri ondaymış her bir yerde o varmış
Onsuz olması zulüm varlığıysa baharmış
O da can yüreğini uçan kuştan sorarmış
"Canım nerede olsa arar bulurum" dermiş
Yine böyle bir günde binip gitmiş atına
Gönlü sanki nirvana çıkmış gökler katına
Zor beyin oğlu birden durmuş alnı çatına
"Benden sana yâr olmaz yoksa ölürüm" dermiş
Beyoğlu da göz koymuş meğer bu güzel kıza
Zor da olsa fark etmez olmazsa olmaz rıza
Güzel kız da anlamış bakınca o arsıza
"Ben ağanın oğluyum zaten alırım" dermiş
Beyin oğlu çok çirkin bakıverince ona
Anlamış ki işi zor yollar da gelmiş sona
El açıp dua etmiş sevdiği Yaradan'a
"Ben dünyada yalnızca onun olurum" dermiş
Dile taş kesileyim ona yâr olmayayım
Bir yad elin elinde sararıp solmayayım
Ben çobanın yâriyim namerde kalmayayım
"Bu dünyada yâr diye onu bilirim" dermiş
Kabul olmuş o anda dilediği dilekler
Bir heykele dönüşmüş seyre durmuş melekler
Çevremizde aşk ile dönsün hep kelebekler
"Ben yalnız biri sevdim onu dilerim" dermiş
***
