AMALİYA VE TUFAN
Ah, Amaliya!
Ben bir Nuh değildim belki
Ama içimde bir tufan,
Nuh'un tufanı yedi gün, yedi gece sürdü.
Bendeki hâlâ içimde.
Nuh can kurtardı;
Benimki boğuldu, kaldı içinde.
Ah, Amaliya!
Nuh tufanı kopsa da
Musa kalbimi bölse de ikiye, deniz misali,
Süleyman’ın ateşlerinde yansam
Ölürüm belki yana yana.
Dönmek istersen bir gün geriye,
Bil ki;
Kalbim sırat köprüsüdür artık sana.
Ah, Amaliya!
Anladım ki sevmek nasip işi,
Hesap işi değil.
Kader işi,
Şiir işi değil.
Olmuyor baktım,
Yarama tuz bastım.
Ah, Amaliya!
Nuh olup gemi yaptım,
Deryayı, denizi sana bıraktım.
***