Akşehir Mektupları / Yaşar Aynur

Yaşar Aynur -AKŞEHİR MEKTUPLARI
Advert

DENEME - 16-11-2026 19:56

AKŞEHİR MEKTUPLARI

Akşehir; adını Nasreddin Hoca’nın fıkralarındaki neşeyle gülümseten, bilgelikle duyurur dünyaya. Sultan Dağları'nın eteklerine yaslanmış bu kadim kasaba, her mevsim başka bir hüviyete bürünür. Sonbahar ise Akşehir’e en çok hüzünle yakışır. Dökülen sarı yapraklar, sokak kaldırımlarını örterken geçmişin izlerini sinede saklayan insanların hikâyelerini de rüzgârla fısıldar.

İşte bu hikâye, o sokaklardan birinde; zamanın âdeta durduğu eski bir konakta yaşayan Selim Efendi ile yıllar sonra o kapıyı çalmak zorunda kalan torunu Zeynep’in yarım kalmışlıklarını konu alır.

Selim Efendi; yetmiş beş yıllık ömrünün yarısından fazlasını Akşehir’in merkezindeki tarihi Arasta Çarşısı’na cepheli, cumbalı evinde geçirmiş emekli bir edebiyat öğretmenidir. Onun için hayat; okunan kitaplar, demlenen çaylar ve kasabanın meydanındaki dev çınar ağacının yaprak hışırtısından ibarettir. Ancak Selim Efendi’nin kalbinde, dışarıdan bakanların asla göremeyeceği, derinden kanayan bir yara vardır: Kızı Leyla ile on beş yıl önce kopan bağları.

Leyla, gençlik yıllarında babasının baskıcı sandığı ama aslında sadece koruma isteğinden kaynaklanan kararlarına isyan edip İstanbul’a gitmiş, bir daha da arkasına bakmamıştır. Zaman, gururun ve kırgınlıkların arkasına saklanarak akıp gitmiş; Selim Efendi’yi yalnızlığıyla baş başa bırakmıştır.

Bir ekim ikindisinde; Akşehir’in üzerine hafif bir çisenti düşerken kapının tahta tokmağı çalındı. Selim Efendi; bastonundan aldığı destekle kapıya yöneldiğinde, karşısında yıllardır rüyalarında gördüğü o yüzü bulacağını bilemezdi. Karşısındaki genç kadın, Leyla’nın kızı; yani torunu Zeynep’ti. Yorgun gözleri, ıslanmış saçları ve titreyen elleriyle kapı eşiğinde duruyordu.

"Dedem... Selim Efendi siz misiniz?" diye sordu sesindeki o tanıdık tınıyla.

Selim Efendi, kapının pervazına tutundu. Yüreğinde yılların biriktirdiği buz kütlesi birdenbire erimeye başladı fakat duyduğu ani korku, sevinçle harmanlanarak boğazında düğümlendi. Annem dediği kızının değil, torununun kapısına gelmiş olması içindeki kötü sezgiyi tetiklemişti.
"Geç kızım, geç içeri.” diyebildi sadece sesi fısıltı gibi çıkmıştı.

Eski konağın o mis kokulu ahşap odasında, sobanın çıtırtısı sessizliği bozarken; asıl gerçeğin acısı odaya çöktü. Zeynep, başını öne eğdi ve ellerini dizlerinin üzerinde kavuşturdu.

"Annem... Leyla... İki ay önce hastanede bıraktık onu, dede.” dedi gözyaşlarını tutmaya çalışarak. "Bana burayı anlatırdı hep. 'Çocukluğumun kokusu Akşehir’dedir ama en büyük kırgınlığım da oradadır.' derdi. Gitmeden önce bana bir mektup verdi. 'Sadece ben gözlerimi yumduktan sonra götür babama ver.' dedi."

Selim Efendi’nin elleri titredi. Zaman, o an için durdu. On beş yıl boyunca duyduğu "Geri dönecekler." umudu, bir kâğıt parçasının içine hapsedilmiş ve nihayet karşısında duruyordu. Kızı artık yoktu. Geriye sadece söylenmemiş sözler, içilen acı kahveler ve bir baba-kızın barışamayışının derin dramı kalmıştı.

Zeynep, çantasından çıkardığı sararmış zarfı, dedesinin avucuna bıraktı. Zarfın üzerinde sade bir el yazısı vardı: "Babama..."
Selim Efendi, gözlüklerini takarken ellerinin titremesine engel olamadı. Mektubu açtı ve o titrek sesle okumaya başladı:

"Baba, gurur; insanın ömrünü çalan en sessiz hırsızmış. Bunu anlamak için geç kaldım belki ama sana kırgınlığımın asıl sebebi sana değil, kendimeydi. Seni çok özledim. Akşehir’in çınarını, sokaklarını ve senin o anlamsız gibi gelen ama hayat kurtaran öğütlerini... Hakkını helal et."

O an, odadaki tüm hüzün, yerini sessiz bir kabullenişe ve derin bir gözyaşına bıraktı. Selim Efendi, torunu Zeynep’e doğru uzandı ve onu kolları arasına aldı. Yıllardır içini kavuran o yalnızlık ateşi, yerini torununun sıcaklığına bırakmıştı.

Akşehir’in sokaklarında akşam ezanı okunurken; o tarihi konak iki yaralı ruhun birbirine sarıldığı, geç kalmış ama samimi bir huzura ev sahipliği yapıyordu. Hayat, bazen en büyük dramları yaşatır da sevginin ve affetmenin iyileştirici gücü her zaman baki kalıyordu.

Akşehir’in üzerine doğan güneş, Sultan Dağları’nın tepesindeki sonbahar sisini yavaşça aralarken; tarihi konak yıllar sonra ilk kez yabancı bir sessizlikle değil, hayatın o tanıdık ve sıcak ritmiyle uyanmıştı. Arasta Çarşısı’ndan gelen esnafın kepenk sesleri, uzaklardan duyulan horoz seslerine karışıyordu.

Önceki akşam yaşanan o gözyaşlarıyla dolu kavuşmanın ardından, Selim Efendi uzun bir aradan sonra rahat bir uyku çekmişti. Sabahın erken saatlerinde uyandığında, evde tek başına olmadığını hatırlamanın verdiği o tuhaf ama huzurlu sıcaklığı hissetti kalbinde. Mutfaktan gelen hafif tıkırtılar, Zeynep’in çoktan uyanmış olduğunu söylüyordu.

Selim Efendi, bastonuna tutunarak merdivenlerden indiğinde mutfaktan yayılan taze çay ve kızarmış ekmek kokusu onu çocukluğuna, hatta Leyla’nın küçük bir kız çocuğu olduğu o neşeli günlere götürdü. Zeynep, tezgâhın başında dedesinin yıllardır kullandığı eski çaydanlıkla su kaynatıyor, bir yandan da masayı hazırlıyordu.

Genç kız, dedesinin içeri girdiğini görünce yüzünde hafif hüzünlü ama bir o kadar da taze bir gülümsemeyle döndü: "Günaydın dede... Umarım rahat uyumuşsundur. Eski usul kahvaltı yapmayı severim, umarım olmuştur.”

Selim Efendi, gözlerinin kenarındaki kırışıklıkları derinleştiren bir tebessümle başını salladı: "Günaydın güzel kızım... Sen geldin ya bu ev yıllar sonra ilk kez gerçekten sabahı gördü."

Masaya oturdular. Kahvaltı boyunca büyük bir konuşma geçmedi aralarında ancak o sessizlik, birbirlerinin yaralarını saran en şifalı dil olmuştu. Zeynep, İstanbul’daki hayatını, annesinin son aylarında çektiği acıları ve içindeki o dinmek bilmeyen boşluğu anlattı. Selim Efendi ise sadece dinledi çünkü biliyordu ki artık kelimelerin arkasına saklanacak gurur duvarları çoktan yıkılmıştı.

Kahvaltı sonrasında Selim Efendi, Zeynep’i konağın en üst katındaki, yıllardır kilitli tuttuğu odaya, yani eski çalışma odasına götürdü. Odaya adım attıklarında ağır bir kitap ve lavanta kokusu karşıladı onları. Odada eski ceviz masa, deri ciltli ansiklopediler ve bir köşede duran demir kaplı ahşap bir sandık vardı.

Selim Efendi, sandığın üzerindeki tozlu anahtarı yavaşça kilide soktu ve çevirdi. "Annenin buradaki son günlerinden kalma eşyaları, defterleri ve çocukluk resimleri var içinde.” dedi sesi hafif titreyerek. "Ben o zamanlar inat edip buraya girmemiştim, kapıyı kapatmıştım. Ama şimdi... Şimdi seninle açmanın vakti geldi."

Zeynep, sandığın kapağı açıldığında içinden çıkanları büyük bir merak ve özlemle incelemeye başladı. Leyla’nın ortaokul yıllarındaki desenli defterleri, Akşehir Lisesinde kazandığı madalyalar ve en önemlisi, baba-kızın birlikte çekilmiş, kenarları sararmış mutlu fotoğrafları... 

Fotoğraflara bakan Zeynep’in gözleri doldu.
Ancak sandığın en dibinde, kumaşa sarılmış kalın, kahverengi deri kaplı bir defter daha buldu. Üzerinde büyük harflerle “Akşehir Günlükleri - Leyla” yazıyordu.

"Bu ne dede?" diye sordu Zeynep, defteri ellerinin arasında tutarak.
Selim Efendi deftere baktı ve iç çekerek konuştu: "Annenin İstanbul’a gitmeden önce yazdığı, belki de bana hiç söyleyemediklerinin olduğu günlük... Onu okumak ya da okumamak senin elinde kızım. Ama bil ki orada yazanlar ne olursa olsun, geçmişi değiştiremeyiz fakat geleceği inşa edebiliriz."

Zeynep, o akşam odaya çekildiğinde deri kaplı günlüğü açtı. Sayfaları çevirdikçe annesinin içindeki fırtınaları, babasına duyduğu öfkenin aslında nasıl da derin bir sevgi ve anlaşılma isteğinden kaynaklandığını okudu. Leyla da tıpkı babası gibi inatçıydı ama kalbi her zaman bu konakta, Akşehir’in o sakin sokaklarındaydı.
Günlüğün son sayfasına geldiğinde, annesinin el yazısıyla yazılmış şu satırları gördü:

"Eğer bir gün kızım Zeynep bu satırları okursa bilsin affetmek zayıflık değil; insanın ruhunu özgür bırakmasıdır. Babama sarılamadım ama umarım o benim ellerimi Zeynep’in ellerinde tutar."

Zeynep, gözyaşlarının günlüğün sayfalarına damlamasına engel olamadı. O an, içindeki tüm o acı ve öfke tamamen buharlaşıp uçtu.
Ertesi sabah, Akşehir’e güneş yine aynı ihtişamla doğdu ama bu kez konakta ne bir hüzün ne de bir pişmanlık vardı. Selim Efendi ve Zeynep, kahve fincanlarını alıp konağın camekânlı sofasına çıktılar.

Zeynep, elindeki günlüğü masaya bıraktı ve dedesinin elini tuttu: "Dede, ben İstanbul’a dönmeyeceğim. Annemin yarıda bıraktığı hikâyeyi, bu konakta seninle birlikte tamamlayacağız. Okul burada, hayat burada..."

Selim Efendi’nin gözleri parladı. Yıllar sonra ilk kez kalbindeki o buz tutmuş ayaz yerini bahar güneşine bırakmıştı. Arasta Çarşısı’na bakan o cumbalı pencerenin önünde, Akşehir’in ulu çınar ağacının yaprakları sonbaharın sarısıyla dans ederken; içeride iki insan hayatın en zor dersini, sevgi ve bağışlama ile öğrenmişti.

Hayat bazen en sevdiklerimizi bizden erken alırdı ama geride kalanlara düşen, o sevginin bayrağını devralıp yarım kalan hikâyeleri güzellikle tamamlamaktı. Selim Efendi, torununun omzuna dokundu ve pencereden dışarı bakarak gülümsedi: 

"Hoş geldin evine kızım... Şimdi hikâye gerçekten başlıyor."

***


Editör: Nevin Bahtışen

Günün Diğer Haberleri