Yoruldu / Ali Eliş

YORULDU

Bu âlemde, boşa gelip gidenden
Dağlar da yoruldu yol da yoruldu
Doğa bezdi, hal bilmezin elinden
Diken de yoruldu, gül de yoruldu

Gönül göçtü, ekeneği ekmeden
Beden kale gibi dikti çökmeden
Ben ileri, nazlım geri çekmeden
Dirsek de yoruldu, kol da yoruldu

Kuru canın, yok dünyada durası
Bir nefes eylemez, tonca parası
Bir gün dert değişti, bir gün çaresi
Mızrap da yoruldu, tel de yoruldu

Gönül ister sağlam çıksın yarına
Beden dayanmıyor, sıcak serine
Hayat zehir sundu, şeker yerine
Damak da yoruldu, dil de yoruldu

Şair Şerifoğlu’m yaz kaleme vur
Döneklik lekedir mert ölmek onur
Öleni göm gitsin, kalana han kur
Kazma da yoruldu bel de yoruldu