TURUNCU AKŞAMIN SON DEMİ
Turuncu akşamların eşiğinde
Birkaç emanet gün bıraktın ellerime.
Anamdan doğduğum gibi çıplaktım.
Avuçlarının teriyle yundum yeniden.
Gözkırpan çocuk neşeleri düştü aklıma
Ağır aksak tekrarların son durağında
Gözlerinde yeniden şekillendim ben.
Oysa,
Söz kesmiştim Acil Servis’in kapısıyla.
Beni bekleyecekti.
Oldu mu şimdi?
Sığar mı seni okumak birkaç güne
Biter mi suya hasret nehirlerimdeki hasret.
Siyahlar ufkumu kaplamış,
O pembe perdeler fırtınaya teslim.
Tamam.
İki bardak çay doldur bari.
Kurak dudaklarım kansın demine.
Gizem gitmemende saklı değil,
Gizem,
Benim aklanamadığım fal bilmecesinde.
Hiç mi yağmur yağmaz
telvesi unutkan cezveye.
Turuncu akşamın son çentiğinde.
Durmayan saatin
bana koşan bitik zamanları.
Çay tamam.
Buharı tutuyor kollarımdan
Alıp götürüyor bilinmeze.
Olsun be.
Damağımdaki tadınla,
Yüreğimdeki yıldızınla gidiyorum gökyüzüne.
Yol uzak,
Yol yakın,
Yolcu kendi dönencesinde.
