SÜRGÜN KENTİN DELİKANLISI
Taşralı bir mahalenin gecekondu uşakları
Şafakları çırılçıplak, asi olur yoksullukları
Gökyüzünde yıldızları, bulutları darmadağın
Yetim yağmurların öksüz karanfilidir dalları.
Darlama gülünü delikanlının saksılarda.
Zemheri ayazı, karanfil yetiştirir cigaramda
Günbegün eksilirim, sağalmaz yaralarımda
Mevsim kış zemheri, çetin gönül yare uhdede.
Kesik kesik yutkunmalar, nefesimde dertleşir
Mavi deniz, sahilime mülteci ölümler vurur
Kum zerresi merhamet, ne de vicdan bıraktılar
İnsanlık ferasete muhtaç, ölümde keyif çıkarırlar.
Oysa yüreğim, kenar mahallenin günaydını
Güneşini bekliyor, sırtı buz tutmuş delikanlı
Sevdası aceme düşmüş, göçmen karanlığı
Tetirbede boyun bükmüş, yasemen çığlığı.
Belli ki onuruna söz etmiş, sosyete yavuklusu
Sohbeti darlanmış, Kipriğinde kaçak çay buğusu
Kim bilir! Kaç güneş daha sürgün, kahır uykusu
Gecesine musalat olmuş, arsız zemheri tutkusu
Gözü kara, kaşı sürgün, kentin haylaz kuytusu.
