SOKAĞIN ÖTEKİ KÖŞESİ
Sokaklar benim yine.
Bugün daha farklı.
Hep neşeyle dolardı,
Şimdi içinde hikayeler saklı.
Köşedeki çocuk,
Dünden mendilleri bitmemiş.
O masum gülüşü,
Birkaç meteliğe esirmiş.
Simit satan adam,
Sesi kısılmış bağırmaktan.
Üstünde koca yorgunluk,
Öksüz dört çocuğu okutmaktan.
Otobüs bekleyen işçi,
Tulumunda çimento izleri.
Bir garip tedirginlik,
Haberlere konu olmaktan.
Okul yolunda çocuk,
Kaç kilometre geleceği?
Sırtında çanta ağır,
İçinde dolu hayalleri.
Merdiven silen kadın,
Bilmezler nedir adı?
Her sabah karşılar onu,
Gençliği, yaşayamadığı.
Takım elbiseli memur,
Uykusuz bakışları mahmur.
Zihininde binbir düşünce,
Cebinde bir parça huzur.
Yaşlı kadın dilenci,
Ama yalancı kimi.
Onlar yüzünden kadına,
Vermiyorlar bir kase çorba.
Evinde inleyen amca,
Çocukları çok uzaklarda.
Bir telefon yeterdi ama
Vefa yoktu evlatlarında.
İşte sabah ezanı,
Buralarda gün başladı.
Mesai vakti satıcıların.
Açılır birazdan dükkan kapıları.
