ŞİİRCE / YADIRGAMA
Gün doğumunun en sancılı anında
Bir papatya gibi düştün ışığa
Ben geceden geriye kalanımla
Sakladım kirli ellerimi.
Anlayamadım,
sevdalandım.
Ne kadar kolaymış,
ama ellerim kirli.
Ruhumu yitirmişim
aç bıraktığım çocukların koynunda.
Ama ellerim kirli.
Sorgusuz soktum gerdeğe
evcilik oynayan bebeleri.
Anlayamadan sevdalandım..
ama ellerim kirli
bütün coğrafyalara kurşun sıkarken
ucuz sofralara kıtlık sunarken
ellerim kirli.
Ellerim kirli
Zamana esir düşmüş tenlere pranga vururken
yada
Özgürlük türkülerine zindana atarken
ne kadar masumdu karanlığı delen bakışlar.
Görmekten vaz geçmiştim emeği.
Yadırgama.
Ellerim kirli.
Geceden kalanım ben.
Yıldız yoktu.
Zemherinin ayazında bile ay yoktu.
Katran karasında kestim
bereket yağmurlarının önünü.
Umutları biçtim olgunlaşmadan.
Kör kuyulara attım kardeşliği.
Anlayamadım.
Sevdalandım.
Ateşin yakıyor
hiç bilmediğim yüreğimi..
Yaktığım ateşle yanıyorum.
Ellerim kirli,
onlar ibretlik ,taşıyor alevlerin arasından .
Yanarken öğreniyorum
Seni
ve yeniden seni.
