ŞİİRCE / İNSAN KALABİLMEK
Savruk çemberin köşelerine oturmuş,
birbirinden habersiz yalnızlıklar
sessiz türkülerini söyler
adı mutluluk.
Kim kıymış gecenin bir vaktinde
canından öte özgürlüğüne.
Sahipsiz ölümler inmiş
şehrin batmaya mecbur cürümlerine.
Söyle babam,
Prometheus çalarken Olimpos’tan ateşi,
Nereden bilecekti
Neron’un içinde başlayan yangınları.
İnsanın insanı yakacağını bilseydi,
Pire için tutuşturulan yorganlardan,
tezgahlara düşen açlık kazanlarına
buram buram alev taşır mıydı acaba?
Kapatın kapıları.
Kimse kaçmasın sancılı düşlere.
Ürkütmeyin,
kundaktaki bebeğin yüzündeki gülümsemeyi.
Kendi gücüyle emeklemeli.
Sendelemeden dikilmeli.
Bir kez de olsa ar toplayın kalanlardan.
Bir kez de olsa utanın
uslanmaz yanılgılarınızdan.
Bilirim,
zor zanaatdır insan teni giyebilmek.
Bilirim,
Ağır gelir, insan kalabilmek.
