SEVİNMEK İSTİYOR İNSAN
Gücünü yitiriyor insan günden güne, giderek
Daha bir korkak oluyor,
Daha bir ürkek.
Daha bir alıngan, daha bir darılgan oluyor.
Gözler içine doluyor,
Sözler içene...
Kelimeler titrek.
Bir yanı buruk oluyor, ürkek oluyor işte!
Bir yanı istekli.
Tıpkı babasının bakkala ekmek almak için yolladığı, üstünden kalan beş lirayla kendine birşey al denilen çoçuğun; o kaça, bu kaça? diye canının istediği her şeyi sorup,
Bir sakız alması gibi...
Ama sevinmek istiyor insan, sevindirilmek.
Nasıl anlatılır bilemem ki?
Belki aynı çoçuğun sokağın başında yüz lira bulması gibi.
Ve üzülmeyi tercih ediyor insan;
Üzmemek adına.
“Tatlı dokunur” diyen baba gibi yalandan.
Oysa ki alamadığından.
Ve umutluları tükeniyor insanın,
Ömründen önce.
Düşündüm de
Sahi umut ediliyor mu ölünce?
Editör: Suna Türkmen Güngör
