SAVRULAN SAÇLARIN
Sorgusuz severdim seni.
Sen sevmesen de
Uzaktan izlerdim
Görmeden, görünmeden.
Aşkın ne pahasına olursa olsun
Yüreğime almıştım seni.
Dokunmadan,
Sesine değmeden
Çok sevmiştim.
Görünmez bir kapıydın;
eşiğinden içeri girip
Bir daha dönmemek isterdim.
En çok da
Kalbinin içinde kalmak.
Yürürken
Saçlarının rüzgârla
Hangi yöne savrulduğunu
Bilirdim.
Öyle sessiz,
öyle çaresizdi ki sevgim.
Gönül isterdi
Ellerini tutup bırakmamayı,
Gözlerinde kalmayı,
Seninle durmayı.
Belki yazgımız,
Aynı yola düşmedi.
Ben yine de
Kapı köşelerinde
Sessizce bekledim.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
