ŞAİRİ ÖLMÜŞ BİR ŞİİR GİBİ
Bu şehir acı kokuyor sevgilim,
Her köşe başında çürümüş düşlerim,
Hasar görmüş umutlarım,
Yığın yığın birikmiş bulvarlarda,
Vedasız ayrılıkların gölgesi...
Hüzün;
Bir tabut gibi düşüyor omuzlarıma.
Boynuma sıçrayan bir ateş gibi
Yakıyor gecemi ve rüyalardaki vuslatı
Ve gözlerim ömrümün aynası
Hazin bir eylülün hüznüne bulaşmış,
Kör, dilsiz ve nefessiz
Ve şiir can çekişiyor kısılan sesimde.
Dudaklarımda soluyor bahara umudum.
Yas tutuyor çocukça düşlerim...
İlk bakışmalar, ilk sevinç,
Kavuşmalara şahit efsunlu sahil,
Şimdi can çekişiyor, kokuşmuş.
Sanki,
Yıkanmamış cesetler, kokusu içinde.
Tılsımını kaybetmiş denizin gölgesinde.
Eylül can çekişiyor bu şehirde sevgilim.
Sararmış kefen giyinmiş üzerine,
Sesini yutmuş martılar,
Sessizce gel git yapan dalgalar;
Recmediyor vuslata umudu.
Bu şehir yasta sevgilim.
Ömrümün astarı yırtık.
Dudaklarımın arasında birikmiş
Sessiz çığlıklarım.
Boğum boğum kursağımda heveslerim.
Editör: Suna Türkmen Güngör
