SESSİZLİĞİN İÇİNDE BİR ŞİİRDİR ORHAN VELİ
Bugün, Türk şiirine taze bir nefes, yalın bir devrim getiren Orhan Veli’yi bir kez daha özlemle anıyoruz.
Şiirin, yalnızca süslü kelimelerle değil, hayatın ta kendisiyle yazılabileceğini gösteren bu özel şairimiz, aramızdan ayrılalı uzun yıllar olsa da hâlâ her dizesiyle bizimle yaşamaya devam ediyor.
Orhan Veli, İstanbul’un kaldırımlarında yürürken şiir yazan; balıkçıların sesinden, bir çocuğun sevincinden bir işçinin terinden mısra damıtan bir yürekti. Şiirinin özü, insanın tam kendisiydi.
Gülüşlerimizi, kederimizi, yoksulluğumuzu, umutlarımızı büyük sözlerin ardına saklamadan anlatmayı seçti. Bu yüzden onun dizeleri bugün hâlâ bir vapur düdüğünde bir esintinin İstanbul’a dokunuşunda, akşamüstü bir sokak lambasının altında karşımıza çıkıyor.
Orhan Veli, “Garip” akımının öncüsü olarak, şiiri gündelik hayata indirdi. Kelimeyi gösterişten kurtarıp insana yaklaştırdı. Şiir, onun elinde bir zarafet değil, bir hakikatti. Belki de bu yüzden, onun eserlerinde hâlâ sıcak bir nefes, içten bir gülümseme, ince bir hüzün dolaşır.
Erken gelen vedası, Türk edebiyatının en büyük kırılmalarından biridir. Ancak bıraktığı miras, bu kırılmayı güzelliğe dönüştüren bir ışık gibi önümüzde duruyor. Çünkü Orhan Veli, yazdıklarıyla yaşamak denen o eşsiz mertebeye çoktan erişti.
Günümüzde onu, bir şairden öte bir dost gibi anıyoruz. Herkesin içindeki şiiri fark etmesine aracı olan bir yaşamın izini sürüyor, onun dizelerinin kıyısında durup hayata yeniden bakıyoruz.
Orhan Veli’yi rahmetle, saygıyla, sevgiyle, şiirle anıyoruz.
***
ANLATAMIYORUM
Ağlasam sesimi duyar mısınız
Mısralarımda,
Dokunabilir misiniz,
Gözyaşlarıma, ellerinizle?
Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel,
Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu
Bu derde düşmeden önce.
Bir yer var, biliyorum,
Her şeyi söylemek mümkün,
Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum,
Anlatamıyorum...
***
