ÖLÜME BEŞ KALA
Söylenmemiş bir söz yüzünden kaçakçı gibidir hayat
Papuç durmaz çatılardan sular akarken
Umut fakire verilmiş kuru ekmek
Yoksulluk soğuk gibi cana işlerken
Boğuşup duruyorum
Tipi gibi kalabalık insanlar arasında
Yetmedi umut demek
Bir de yarın var dediler
Çığ gibi büyüyüp
Üstümüze düşen
Çöle vurmuş gibi hissediyorum kendimi
Zamanların ilerisinde
Geçmişle bugünü yaşarken
İçim kavruk
Dışım kavruluyor
Ölüme sessiz gidiyorum
Kalabalık şehirlerden
Vazgeçmişim
Bir adım ötede beni bekliyor
Bir daha hiç anılmamak üzere
Kafalardaki uçurumlarda
Bugün dünün devamı
Yarın da su gibi akıp gidiyor
Gün tepeyi aşarken
Sessiz akşamın sessiz vedası
Rüzgâr hafifçe eserken
Daha ölüme beş var
Ölüme endişe duymam için
***
Editör: Nevin Bahtışen
