Mor Salkım / Yadigar Uyar Özyapan

MOR SALKIM

Sıradan bir yürüyüşün, adımlarımdan öteye geçip ruhuma dokunacağını bilemezdim.

Hafif puslu bir havada, güneş bulutların arasından kaçamak bakışlar atıyordu. Adımlarım yavaşladı, durup etrafıma baktım. Tam karşımda, apartman boyunu geçmiş devasa bir çam ağacı duruyordu. Uzaktan bakınca o koyu yeşilliğin içinde, tepelerde bir şeylerin parıldadığını fark ettim. Ne olduğunu ilk bakışta anlayamamıştım. Bir an “Çam ağacı çiçek mi açarmış?” diye düşündüm.

Merakla yaklaştığımda şaşkınlık içindeydim. Çamın en yüksek dallarına kadar tırmanan muazzam bir mor salkım sarmaşığıydı bu. Gökyüzüne doğru uzanan o yıllanmış yeşilliğin içinde eflatun mor salkımlar, adeta geceden unutulmuş renkli kandiller gibi parıldıyordu. Sarmaşık, çamın heybetli gövdesine öyle sıkı sarılmıştı ki… O an aklıma o bilindik inanış geldi; “Hani sarmaşık sarıldığı ağacı yavaş yavaş kurutur, eritirdi?”

Aksine eritmemiş, ona zarar vermemiş; üstelik en güzel çiçekleriyle baştan aşağı süslemişti.

Çam ağacı vakur ve dimdik duruşuyla hayata karşı mesafeli bir insanı andırıyordu. Güneşin yakıcılığına, sert fırtınalara karşı yıllarca kalın duvarlar örmüş gibiydi.

Dışardan bakıldığında yıkılmaz ve çok güçlü görünmesine rağmen o heybetin altında  derin bir yalnızlık gizlenmişti. Sanki kimseyi o duvarların ardına yaklaştırmamıştı. Ama o narin mor sarmaşığa direnememiş, tüm sertliğini unutuvermişti. Onu sadece kabullenmemiş, gövdesiyle sarıp sarmalayarak koruması altına almıştı.

Ağacın gövdesine yaklaşıp o sert, pürüzlü kabuğuna dokundum; zihnimde doğadan insana doğru gizemli bir köprü kuruldu. Bazen parklarda ağaçlara sarılan, kulağını gövdeye dayayan insanları gördükçe anlam veremez, içten içe gülüp geçerdim.

Şimdi anlıyordum, doğanın bambaşka sessiz bir dili vardı. İçimden o an çam ağacına sıkıca sarılmak, güçlü gövdesine sığınmak hatta toprağının derinlerine karışmak geldi. Fakat tam o sırada sarmaşık, hayalimin tatlı bir oyunu gibi, beni kıskanmışçasına çamın gövdesine daha da sıkı sarılıvermişti sanki.

Hayata karşı hep böyle dik, sert kabuklu olanları düşündüm… Sonra o kabukları hiç çekinmeden, büyük bir neşeyle sarmalayan salkımlara baktım. Yüzümde sıcacık bir tebessüm belirdi. Tanıdık bir histi bu… O  sokakta durup ağaca bakarken aslında kendi içime bakıyormuşum. Aradığım, özlediğim ve sakladığım ne varsa o çamın ve mor sarmaşığın kucaklaşmasında bulmuştum.

O sokakta, koca çam ağacının altında dururken zamanın ötesine; kışın ayazına gitti bu defa aklım. Biliyordum ki vakti geldiğinde o büyüleyici mor salkımlar solacak, eflatun kandiller birer birer sönecek ve sarmaşık bütün yapraklarını dökecek geriye sadece kuru dallar kalacaktı. Ama o dondurucu soğuklar da bile çamın gövdesine sarılmaktan vazgeçmeyecekti. Çam ağacı ise koca yüreğiyle, her zaman yeşil kalan o azametiyle bu defa kendisi siper olacaktı narin dostuna. Yazın kendisini o güzel ışıkla, çiçekleriyle süsleyen arkadaşını kışın ayazından koruyacaktı.

Onlar sadece güzel günlerin değil, en sert kışların en büyük özlemlerin ve ebedi ayrılıkların da yoldaşıydı. Tıpkı toprağa gömülemeyen o yarım kalmış sevgilerin hikayesi gibi.

Ve yıllanmış yalnızlıklar bile, yürekten sevgiyle baştan aşağıya yeniden çiçek açabiliyordu.

***

Editör: Nevin Bahtışen