MEZAR
Köyünü görmeyeli uzun zaman olmuştu. Üniversite sınavını kazanamadığını öğrendiği gün, babasından dayak yemişti. O gün terk ettiği köyüne babasının vefatından bir hafta sonra dönüyordu. Bir şamar, bin nefret doğurmuştu babasına karşı. Şehre yerleşmiş, babasıyla bir kez olsun görüşmemişti. Üstelik babasının cenazesine bile katılmamıştı. Bir hafta süren iç hesaplaşmanın sonunda, kendisini köyün girişindeki mezarlık kapısında buluyordu.
Mezarlıkta temkinli bir şekilde yürürken, yeni kazılmış bir mezar aradı gözleri. Birkaç dakika sonra ileride bir çam ağacının altında babasının mezarını gördü ve mezara doğru yaklaştı. Adımlarını çok zorlanarak atıyordu. Toprak yığınının altındaydı işte babası.
Dizlerinin üzerine çöktü ve ağlamaya başladı. Daha sonra istemsizce mezara kapandı. Durmadan ağlıyor ve babasından af diliyordu. Babasını duymak ve ona yalvarmak istiyordu. O an omzuna birinin dokunduğunu hissetti.
Korkuyla karışık irkildi ve doğruldu. On, on iki yaşlarında elinde bakır bir ibrikle bir kız çocuğuydu karşısındaki. Çocuk ürkekçe "Abi, annemin tanıdığı mıydın, bilemedim seni!" dedi.
