MEVSİMİM KIŞTIR BENİM
Unutmuşum baharı gelen yazı neyleyim
Kardelen çiçeğiyim mevsimim kıştır benim
Susturmuşum gönlümü dilde sözü neyleyim
Dertsiz biri sanmayın bir değil beştir benim
Şiirlerle anlatsam mısralar boyun büker
Gonca güle anlatsam sararır yaprak döker
Felek benle uğraşır her gün ömrümden söker
Dört bir yanım örülmüş kara bir taştır benim
İçim kan ağlasa da her daim güler yüzüm
Şu yalancı dünyanın malında yoktur gözüm
Derdim içimde durur kimseye geçmez nazım
Gözümden damla damla süzülen yaştır benim
Karşı gelmek olmaz ki alındaki yazıya
Tabip merhem bulamaz sinemdeki sızıya
Neye yarar takılıp geri dönmek maziye
Çöldeki seraptayım gördüğüm düştür benim
Kara bulut dolaşır başım göğe kaldırsam
Bülbül güle ağlaşır gülşenimi soldursam
Çileli yüreğimi bilmem nasıl güldürsem
Gençliğim uçup gitmiş emeğim boştur benim
Çözemedim bu sırrı kim haksız kimdir haklı
Kimse bilmez içimde ne bilinmezler saklı
Düşünmekten yoruldum kaybettim olan aklı
Bu yaralı yüreğim kanatsız kuştur benim
Şükran’ım göremedim dostun sahte yüzünü
Zehirden de acıymış şeker sandım sözünü
Vicdansız zalimlerle bölemedim kozumu
Böyle ozan oluşum garip bir iştir benim
Kardelen çiçeğiyim mevsimim kıştır benim
***
Editör: Nevin Bahtışen
