MERHABA BAHAR
Artık kış terk etmeye başladı uzun süre kaldığı mekânı,
Gitme vaktinin geldiğini biliyordu. Doyurmalıydı gideceği yerleri yağmura, kara.
Ağaçları, nehirleri doyurmalı suya.
Dereler, olanca gücüyle coşmalı dağlardan aşağı.
Baharın kollarına bırakmalıydı suyun huzur veren sesini.
Kuşlara, böceklere, çiçeklere;
Baharın müjdesini fısıldamalıydı.
“Merhaba Bahar, cemreler haber verdi gelişini; can geldi havaya, suya, toprağa.
Seni bekleyen bir yaprak vardı, tutunduğu dalı bırakmayan, neden terk etmedi ki?”
Neden terketsin ki, bir yaz boyu o koca gövde, dallar onu beslemedi mi?
Köklerinden aldığı suyu, damarlarında hissetmedi mi,
Güneşin sıcak kollarında beraber ısınmadılar mı?
Yağmurun serin damlalarında beraber yıkanmadılar mı?
Şimdi dalları çıplak kalmış, rüzgâra teslim olmuş bir ağacı neden terk etsin?
Belki de vefadır onu tutan, belki de vedaya cesareti yoktur.
Ya da içten içe biliyordur; ilkbahar gelip de ağaç canlanıp, yeniden filiz verdiğinde, toprağa düşüp yeni bir hayata karışacağını.
Ama henüz değil, daha zamanı gelmedi.
Rüzgâr ne kadar sert esse de uğraşsa da o hâlâ tutunuyor;
Doğaya meydan okuyan, inatçı bir yaprak gibi.
Editör: Nevin Bahtışen
