MEHMET USTA’NIN MİRASI
(İki Bardak Huzur)
Köyün her sokağında, her kapı tokmağında ve her çatı katında onun izi vardı. Bir eve bakıp da "Bunu kim yaptı?" diye sormanıza gerek kalmazdı; duvarların düzgünlüğünden, ahşabın dile gelişinden belli olurdu onun işi. O, bu köyün temel taşı; herkesin hürmetle selam durduğu Mehmet Usta’ydı.
Mehmet Usta için hayat, sabahın seherinde o dükkanın kepengini besmeleyle kaldırmakla başlardı. Atölyeye girdiğinde sanki dünya dışarıda kalır, yerini taze çam kokusu ve talaşların sessiz dansı alırdı. Tezgahın hemen üzerinde duran o küçük radyosunu açmak, günün ilk işiydi.
Radyodan süzülen bir bozlak ya da eski bir türkü, Mehmet Usta’nın çekicinin ritmine karışır giderdi.
Sadece ağaca şekil vermezdi babam; o aynı zamanda bu köyün inşaat ustasıydı. Köyde başınızı nereye çevirseniz onun bir emeğine rastlardınız. Bütün köyün evlerini o yapmıştı. Elleri nasırlı, bakışları derin ama kalbi bir kuşunkinden farksızdı.
Onca yorgunluğun, harcın ve kerestenin arasında en sevdiği dinlenme anı, paylaştığımız o kısa vakitlerdi. Bir gün rendesini masaya bıraktı, tozlanmış şapkasını hafifçe geri itti ve bana dönüp, "Hadi kızım, iki bardaklık çay yap... Bir bardak da kendin için koy seninle içelim." dedi.
O an anladım ki Mehmet Usta için en büyük şaheser, yaptığı o evler değil, bir anlık yorgunluğu kızıyla karşılıklı içtiği o bir bardak demli çaydı. Çaylarımızı yudumlarken radyo hafiften çalar, babam o elleriyle alnındaki teri silerdi.
Oturup iki kelam ederdik. Güler yüzlüydü. Özü sözü doğru adamdı.
Hayati boyunca helal lokma derdindeydi.
Şimdi köyün hangi sokağından geçsem bir evin penceresinden Mehmet Usta’nın gölgesi geçiyor gibi hissediyorum. Radyoda ne zaman eski bir türkü duysam babamın "İki bardaklık çay yap." diyen sesi kulağımda çınlıyor. O bir bardak çayda koca bir ömrün emeği, babalığın şefkati ve Mehmet Usta’nın hiç silinmeyecek imzası saklıydı.
Benim güzel babam, mekanın cennet olsun.
***
Editör: Neşe Kazan
