KAYBOLAN ZAMAN
Bir uğultu bir fırtına sanki
Sessizliği yırtan bir sancı
Bir haykırış, bir feryat
Koca şehirler dönmüş mezarlığa.
Zamanda iğreti nefes
Gözler korkuda yitip gitmiş
Sevdiğine uzanan eller
Kimi el vermiş, kimi verememiş.
Tablolu duvarlarıydı
Sıcak yuvası ve sevdikleriyle
Derin uykuya dalmıştı
Azrail kol geziyordu.
Anne diye haykırıyordu
Yanında kardeşi hareketsiz
Kapı duvara dönmüştü ansızın
Ecel teri yağıyordu yüreklere.
Sisli bir gece, felaket pusuda
Buz kesmiş zaman
Yüreklerden akan sıcacık kandı
Rüyadamıydı bilinmez, uyanmak istiyordu ansızın.
Neydi bu? altı üstü taşa dönmüştü
Bir cendereye sıkışmış gibi
Çığlıklar, sirenlere karışmış
Kulaklar sağır mı olmuştu?
Tenis topu gibi duvarlarda sekiyordu
Uykusu nerede, hangi cellat almıştı
Karanlığa dalmış bir zamanda
Yer, gök kavuşmuştu sanki.
